น้ำเย็นๆ ก็เป็นอันตรายได้

ความรู้สั้นๆ แต่มีประโยชน์ทีเดียวค่ะ



อากาศร้อนๆ เรามักรู้สึกกระหายน้ำมากกว่าปกติ ทำให้ต้องหาน้ำเย็นๆมาดื่มทุกที น้ำเย็นช่วยดับความร้อนและกระหายได้ แต่รู้มั้ยคะว่า ถ้าเราดื่มน้ำเย็นจัดๆ ทันที อาจจะส่งผลเสียกับร่างกายเราได้ เช่นกันค่ะ เพราะการกินน้ำแข็งหรือดื่มน้ำเย็นจัดเวลาอากาศร้อน อาจทำให้ร่างกายปรับสภาพไม่ทัน เพราะอุณหภูมิภายในร่างกายของคนเรานั้นคือ 37 องศาเซลเซียส แต่ถ้าเราดื่มน้ำเย็นจัดทันที ของเหลวที่เดินทางผ่านเข้าไปยังกระเพาะอาหารอย่างรวดเร็ว จะทำให้ร่างกายต้องใช้พลังงานในการปรับอุณหภูมิในระบบลำเลียงอาหาร ส่งผลให้อวัยวะภายในบิดตัวอย่างรุนแรง จึงอาจรู้สีกปวดภายในร่างกายได้ เช่น บางคนมีอาการปวดท้องทันที เป็นต้น ดังนั้น เวลาที่เรารู้สึกร้อนหรือกระหายมาก ควรดื่มน้ำที่มีอุณหภูมิห้องจะดีกว่าค่ะ แล้วค่อยๆ ดื่ม อย่าดื่มทีเดียวอย่างรวดเร็ว เพื่อให้ร่างกายค่อยๆ ปรับตัวค่ะ

ที่มา : Facebook-> I Love MILK (Thailand)
http://www.facebook.com/photo.php?fbid=152340361503727&set=a.123348254402938.22780.116172181787212&type=1&theater

การดื่มน้ำและนมกับคนเป็นเก๊าท์

สวัสดีค่ะ วันนี้คนเขียนได้ความรู้สั้นๆ แต่มีประโยชน์จาก Facebook Page I Love MILK Thailand ค่ะ

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.123348254402938.22780.116172181787212#!/iLoveMilkThailand

--------------------------------------------------------------------------------




ใครเป็นโรคเก๊าท์หรือรู้จักคนป่วยโรคนี้ดูทางนี้ค่ะ มีการวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่า การดื่มน้ำ 6-8 แก้วในช่วง 24 ชั่วโมงสัมพันธ์กับการลดลงของอาการเก๊าท์กำเริบถึง 40% นอกจากนั้นยังมีการวัดระดับกรดยูริคซึ่งมีระดับสูงในผู้ป่วยโรคเก๊าท์ 16 คนที่ดื่มนมถั่วเหลืองหรือนมพร่องมันเนย โดยวัดเปรียบเทียบก่อนดื่ม และหลังดื่มทุกชั่วโมง เป็นเวลา 3 ชั่วโมง พบว่าหลังดื่มนมถั่วเหลือง ระดับกรดยูริคเพิ่มขึ้น 10% แต่หลังดื่มนมพร่องมันเนย พบระดับกรดยูริคลดลง 10% โดยคณะผู้วิจัยให้เหตุผลว่าในนมพร่องมันเนยมีกรดโอโรติค ที่ช่วยส่งเสริมการขับกรดยูริคโดยไต ดังนั้นจากข้อมูลของการศึกษานี้ แสดงให้เห็นว่าการดื่มน้ำให้มากขึ้น และการดื่มนมพร่องมันเนย อาจช่วยป้องกันอาการเจ็บปวดของการมีโรคเก๊าท์กำเริบได้

เลส พอล

สวัสดีค่ะ คนเขียนยุ่งๆเลยไม่ได้อัพเสียนาน กะว่าเดือนนี้จะกลับมาขยันอัพเหมือนเดิม 5555
แต่นาแปลกใจที่คนเขียนไม่สามารถอัพโหลดรูปได้น่ะค่ะ สงสัยจริงๆ TT^TT (แต่รูปแบบเนื้อหาที่ยังไม่ได้จัด เป็นเพราะคนเขียนไม่มีเวลาเองนะคะ แหะๆๆๆ ^^')

วันนี้เรามารู้จัก "เลส พอล" นักกีตาร์ยอดฝีมือกันดีกว่าค่ะ ^^

เลส พอล (อังกฤษ: Lester William Polsfuss; 9 มิถุนายน พ.ศ. 2458 – 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552) นักประดิษฐ์ นักดนตรี และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เป็นผู้ริเริ่มประดิษฐ์กีตาร์ไฟฟ้าแบบตัวถังทึบที่สามารถ “ทำให้เสียงแบบเพลงร็อคแอนด์โรลเป็นไปได้” [1] เลส พอลได้รับเกียรติเป็นผู้ริเริ่มด้านนวัตกรรมการอัดเสียงเพลงแบบต่างๆ รวมถึงการอัดเสียงทับซ้อน (Overdubbing) หรือ “การอัดเสียงทับเสียง” (Sound on sound) [2] เสียงประกอบ (Sound effect) เสียงเหลื่อม (Delay effect) และการอัดเสียงแบบลู่อเนก (Multitrack recording) [3]

ด้วยความเก่งกาจทางนวัตกรรมนี้เองที่เอื้อให้พอลมีแบบอย่างการเล่นของตนเอง ซึ่งรวม “การเลีย” (lick) “การสยิว” (trill) เทคนิคลำดับคอร์ด (Chording sequence) หรือ fretting และการจับเวลา ซึ่งทำให้การเล่นเขาแตกต่างไปจากวงการดนตรีที่ร่วมสมัยอยู่ในเวลานั้นและกลายเป็นแรงบันดาลใจให้แก่นักกีตาร์จำนวนมากในปัจจุบัน[4][5][6][7] เลส พอลอัดแผ่นเสียงร่วมกับภรรยา คือแมรี่ ฟอร์ด ในช่วงทศวรรษ 1950 (ประมาณ พ.ศ. 2494 - พ.ศ. 2503) ซึ่งจำหน่ายได้เป็นจำนวนหลายล้านแผ่น

ในด้านเกียรติประวัติ เลส พอล เป็นหนึ่งในจำนวนน้อยคนที่ได้รับการจัดนิทรรศการเดี่ยวอย่างถาวรในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล[8] โดยได้รับการจารึกไว้ในเว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ดนตรีว่าเป็น "สถาปนิก" และผู้มีชื่อร่วมกับ แซม ฟิลิปส์ และ อลัน ฟรีด[9]

ชีวิตช่วงต้นเลส พอล เกิดที่เมืองวูกีชา ในรัฐวิสคอนซิน เป็นบุตรของจอร์จ และ เอเวอลีน โพลส์ฟัส เชื้อสายเยอรมัน[10] มารดาของพอลเป็นญาติห่างๆ กับผู้ก่อตั้งบริษัทผลิตเบียร์ (Valentin Blatz Brewing Company) บริษัทผลิตรถยนต์ [11] พ่อและแม่หย่าจากกันเสียตั้งแต่พอลยังอยู่ในวัยเด็ก.[12] แม่ของพอลได้ปรับชื่อสกุลแบบชาวปรัสเซียให้ง่ายขึ้นเป็น “Polsfuss” ตั้งก่อนที่พอลจะใช้ชื่อ เลส พอลบนเวทีการแสดง พอลมีชื่อเล่นอีกชื่อว่า “แดงร้อนแดง” (Red Hot Red)[13] และ "รูห์บาบแดง" (Rhubarb Red)[14]

ชีวิตส่วนตัว
เลส พอล พ.ศ. 2551พอลแต่งงานกับเวอร์จิเนีย เว็บบ์ เมื่อ พ.ศ. 2481 มีบุตรด้วยกัน 2 คนแต่หย่าขาดจากกันเมื่อ พ.ศ. 2492 และแต่งงานกับฟอร์ดในปีต่อมา หลังจากมีบุตรด้วยกัน 1 คนก็ได้หย่าจากกันเมื่อ พ.ศ. 2506

การถึงแก่กรรมเลส พอลถึงแก่กรรมด้วยโรคปอดอักเสบแทรกที่โรงพยาบาลไวท์เพลน นิวยอร์ก เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552 [16] ท่ามกลางญาติและเพื่อนฝูงรายล้อมข้างเตียง[17] ทนายของพอลแถลงข่าวว่า พอล ได้เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลเนื่องจากการเจ็บป่วย [18]

ผลงาน[แก้] อัลบัมFeedback (1944)—compilation
Les Paul Trio (1946)—compilation
Hawaiian Paradise (1949)
The Hit Makers! (1950)
The New Sound (1950)
Les Paul's New Sound, Volume 2 (1951)
Bye Bye Blues! (1952)
Gallopin' Guitars (1952)—compilation
Les and Mary (1955)
Time to Dream (1957)
Lover's Luau (1959)
The Hits of Les and Mary (1960)—compilation
Bouquet of Roses (1962)
Warm and Wonderful (1962)
Swingin' South (1963)
Fabulous Les Paul and Mary Ford (1965)
Les Paul Now! (1968)
Guitar Tapestry
Lover
The Guitar Artistry of Les Paul (1971)
The World is Still Waiting for the Sunrise (1974)—compilation
The Best of Les Paul with Mary Ford (1974)—compilation
Chester and Lester (1976)—with Chet Atkins
Guitar Monsters (1977)—with Chet Atkins
Les Paul and Mary Ford (1978)—compilation
Multi Trackin' (1979)
All-Time Greatest Hits (1983)—compilation
The Very Best of Les Paul with Mary Ford (1983)—compilation
Tiger Rag (1984)—compilation
Famille Nombreuse (1992)—compilation
The World Is Waiting (1992)—compilation
The Best of the Capitol Masters: Selections From "The Legend and the Legacy" Box Set (1992)—compilation
All-Time Greatest Hits (1992)—compilation
Their All-Time Greatest Hits (1995)—compilation
Les Paul: The Legend and the Legacy (1996; a four-CD box set chronicling his years with Capitol Records)
16 Most Requested Songs (1996)—compilation
The Complete Decca Trios—Plus (1936–1947) (1997)—compilation
California Melodies (2003)
Les Paul & Friends: American Made World Played (2005)
Les Paul And Friends: A Tribute To A Legend (2008)
[แก้] เพลงเดี่ยว"It's Been a Long, Long Time"—Bing Crosby & The Les Paul Trio (1945), #1 on Billboard Pop singles chart, 1 week, December 8
"Rumors Are Flying"—Andrews Sisters & Les Paul (1946)
"Lover (When You're Near Me)" (1948)
"Brazil" (1948)
"What Is This Thing Called Love?" (1948)
"Nola" (1950)
"Goofus" (1950)
"Little Rock 69 Getaway" (1950/1951)
"Tennessee Waltz"—Les Paul & Mary Ford (1950/1951)
"Mockingbird Hill"—Les Paul & Mary Ford (1951)
"How High The Moon"—Les Paul & Mary Ford (1951), #1, Billboard Pop singles chart, 9 weeks, April 21 – June 16; #1, Cashbox, 2 weeks
"I Wish I Had Never Seen Sunshine"—Les Paul & Mary Ford (1951)
"The World Is Waiting for the Sunrise"—Les Paul & Mary Ford (1951)
"Just One More Chance"—Les Paul & Mary Ford (1951)
"Jazz Me Blues" (1951)
"Josephine" (1951)
"Whispering" (1951)
"Jingle Bells" (1951)
"Tiger Rag"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"I'm Confessin' (That I Love You)"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"Carioca" (1952)
"In the Good Old Summertime"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"Smoke Rings"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"Meet Mister Callaghan" (1952)
"Take Me In Your Arms And Hold Me"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"Lady of Spain" (1952)
"My Baby's Coming Home"—Les Paul & Mary Ford (1952)
"Bye Bye Blues"—Les Paul & Mary Ford (1953)
"I'm Sitting On Top Of The World"—Les Paul & Mary Ford (1953)
"Sleep" (Fred Waring's theme song) (1953)
"Vaya Con Dios"—Les Paul & Mary Ford (1953), #1, Billboard Pop singles chart, 11 weeks, August 8 – October 3, November 7–14; #1, Cashbox, 5 weeks
"Johnny (Is The Boy For Me)"—Les Paul & Mary Ford (1953)
"Don'cha Hear Them Bells"—Les Paul & Mary Ford (1953), #13, Billboard; #32, Cashbox
"The Kangaroo" (1953), #23, Cashbox
"I Really Don't Want To Know"—Les Paul & Mary Ford (1954)
"I'm A Fool To Care"—Les Paul & Mary Ford (1954)
"Whither Thou Goest"—Les Paul & Mary Ford (1954)
"Mandolino"—Les Paul & Mary Ford (1954)
"Song in Blue"—Les Paul & Mary Ford (1954), #17, Cashbox
"Hummingbird"—Les Paul & Mary Ford (1955)
"Amukiriki (The Lord Willing)"—Les Paul & Mary Ford (1955)
"Magic Melody"—Les Paul & Mary Ford (1955)
"Texas Lady"—Les Paul & Mary Ford (1956)
"Moritat" (Theme from "Three Penny Opera") (1956)
"Nuevo Laredo"—Les Paul & Mary Ford (1956)
"Cinco Robles (Five Oaks)"—Les Paul & Mary Ford (1957)
"Put A Ring On My Finger"—Les Paul & Mary Ford (1958)
"Jura (I Swear I Love You)"—Les Paul & Mary Ford (1961)

โขนธรรมศาสตร์

เปิดเทอมใหม่แล้ว ไม่ได้อัพเสียนาน คือจริงๆมันมีเรื่องอยู่ในหัวมากมาย แต่มันไม่มีคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ตจะไปอัพ ต้องขออภัยท่านผู้อ่านจริงๆนะคะ(แหะๆ)TTT^TTT เข้าเรื่องกันดีกว่าเนาะ

เมื่อวันที่ 20 เมษายน ที่ผ่านมา ก็ได้มีการจัดรำลึก 100 ปี ชาตกาล หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช บุคคลสำคัญของโลก
ที่คนเขียนชอบมาก และรู้สึกประทับใจกับหนึ่งผลงานของท่านนั่นก็คือ "โขนธรรมศาสตร์" (คนเขียนขอบดูโขนมากๆค่ะ ^^)เลยอยากจะนำประวัติของชุมนุมนี้มาอัพไว้ที่นี้ ^^



การแสดง ”โขน” ถือได้ว่าเป็นการแสดงนาฏศิลป์ชั้นสูงของไทย
ที่ถ่ายทอดศิลปะและอารมณ์ผ่านการร่ายรำที่สง่างดงาม ในบทบาททั้งพระ นาง ยักษ์ ลิง
ภายใต้หัวโขน โขนจึงเป็นวิจิตรศิลป์อันละเอียดอ่อนเป็นเอกลักษณ์ และมรดกทางวัฒนธรรมที่มีมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา
และเป็นสมบัติสำคัญของ ชาติที่คนไทยควรสำนึกและภูมิใจในคุณค่าและภูมิปัญญาของบรรพชนไทย

เป็นที่น่าภูมิใจยิ่งที่เยาวชนไทยรุ่นหลังกลุ่มหนึ่งได้อนุรักษ์และสืบทอด ศิลปะแขนงนี้ไว้ด้วยความวิริยะอุตสาหะ
จนมีนามเป็นที่เลื่องลือทั่วไปว่า “โขนธรรมศาสตร์”

ตั้งแต่ประมาณ พ.ศ.๒๕๐๐ เป็นต้นมา
สังคมไทยมีความมีวิตกในเรื่องของการ หลั่งไหลทางวัฒนธรรมตะวันตก
ที่เริ่มแพร่เข้ามาในประเทศไทยอย่างรุนแรง
เยาวชนไทย กำลังจะห่างไกลจากศิลปวัฒนธรรมมากขึ้นทุกขณะ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งนาฏศิลป์และ ดนตรีไทยที่กำลังถูกนาฏศิลป์ตะวันตกเข้ามามีบทบาทแทนที่

จนกระทั่งในปี พ.ศ.๒๕๐๙ ชุมนุมพุทธศาสตร์และประเพณี ร่วมกับชุมนุมศิลปะ การละคร สโมสรนักศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้เข้าพบ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ที่ปรึกษาของชุมนุม
และได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนความคิดในเรื่องของบทบาทและแนวทาง ของนักศึกษาในส่วนของการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมของไทย
ดังนั้น “โขนธรรมศาสตร์”จึงถือกำเนิดขึ้นด้วยหลักการที่ว่า “โขนจะอยู่ได้ก็ด้วยคนดู”
เมื่อใดก็ตามที่นักศึกษาเล่น โขนเป็น นักศึกษาก็จะดูโขนเป็น ซึ่งจะถือเป็นการแสดงบทบาทในเชิง อนุรักษ์ที่ดีที่สุดนั่นเอง

หลังจากที่ได้ทำการคัดเลือกและฝึกหัดนักแสดง อย่างจริงจังเป็นระยะเวลาประมาณ ๓ เดือน
“โขนธรรมศาสตร์” ก็ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ ให้แสดงโขนถวาย หน้าพระที่นั่งในชุด “ศึกนาคบาศ” เป็นครั้งแรก
หลังจากนั้น เป็นต้นมาคณะโขนธรรมศาสตร์ก็ได้แสดงโขนชุดอื่นๆ ถวายหน้าพระที่นั่งเรื่อยมา
ทั้งยังได้แสดงให้ประชาชนโดยทั่วไปทั้งในพระนครและต่างจังหวัดได้รับชมโดยทั่วกัน

เมื่อ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช หรือเป็นที่รู้จักกันในนาม “อาจารย์หม่อม” ของศิลปะทางโขนละคร
ได้ถึงแก่ชีวิตลง โขนธรรมศาสตร์ก็เริ่มเลือนหายไป จากสังคมไทย
บรรดาศิษย์โขนธรรมศาสตร์รุ่นเก่าได้พยายามรวมตัวกันขึ้นใหม่ อีกครั้ง
โดยร่วมมือกับนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในปัจจุบัน จัดตั้ง “ชุมนุมโขนธรรมศาสตร์” ให้กลับฟื้นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
โดยได้มีการเปิด ชุมนุมอย่างเป็นทางการเมื่อวันที ๑๒ สิงหาคม ๒๕๔๔


ถึงแม้ประวัติที่คนเขียนหามาจะสั้น แต่สำหรับคนเขียนแล้ว ชุมนุมนี้เป็นอะไรที่น่าสนใจ และน่าอนุรักษ์ไว้อย่างมากมายค่ะ ^^


ที่มา : http://www.bloggang.com/viewblog.php?id=maprangoz&date=02-06-2007&group=2&gblog=1

Yuri Gagarin

มาจาก Google อีกแล้วววว




Yuri Gagarin ประวัติYuri Gagarin ยูริ กาการิน.....


ยูริ อะเลคเสเยวิช กาการิน (รัสเซีย: Юрий Алексеевич Гагарин; อักษรโรมัน: Yuri Alekseyevich Gagarin) ชาวโซเวียต เป็นนักบินอวกาศคนแรกของโลก เกิดเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2476 ในเมืองกชาทสค์ และเสียชีวิตวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2511 ใกล้กรุงมอสโก

กาการินเป็นบุตรช่างไม้ในนารวม (เมื่อครั้งรัสเซียเป็นประเทศคอมมิวนิสต์) ได้เรียนเป็นช่างปั้นจากโรงเรียนการค้าใกล้กรุงมอสโก ปี พ.ศ. 2494 จากนั้นศึกษาต่อในวิทยาลัยอุตสาหกรรมที่เมืองซาราตอฟ และในเวลาเดียวกันก็เข้าอบรมการบินด้วย เมื่อสำเร็จหลักสูตรก็เข้าโรงเรียนนายเรืออากาศโซเวียต ในโอเรนบูร์ก และสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2500

ยานวอสตอค 1 (Vostok 1) ของกาการินมีน้ำหนัก 4 ¾ ตัน ปล่อยจากฐานยิงเมื่อเวลา 9.07 น. วันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2504 และโคจรรอบโลก 1 รอบ ใช้เวลา 1 ชั่วโมง 29 นาที ที่ระดับความสูงมากที่สุด 187 ไมล์ (301 กิโลเมตร) และลงจอดเมื่อเวลา 10.55 นาฬิกา ตามเวลาในรัสเซีย การบินในอวกาศครั้งนี้ทำให้กาการินมีชื่อเสียงก้องไปทั่วโลก และได้รับเครื่องประดับเกียรติยศเลนิน และได้ตำแหน่งเป็นวีรบุรุษแห่งสหภาพโซเวียต นอกจากนี้ยังมีการสร้างอนุสรณ์สถานและตั้งชื่อถนนเพื่อเป็นเกียรติแต่กาการินในสถานที่หลายแห่งทั่วประเทศ

หลังจากนั้นกาการินมิได้ขึ้นไปควบคุมยานอวกาศอีก แต่ก็มีส่วนในการฝึกอบรมนักบินจักรวาลของรัสเซียอย่างจริงจัง น่าเสียใจที่กาการินต้องจบชีวิตขณะอายุได้เพียง 34 ปี เนื่องจากอุบัติเหตุเครื่องบินตก ขณะทำการอบรมการบินตามปกติ อัฐิของกาการินถูกนำไปบรรจุไว้ในช่องเก็บในกำแพงเครมลิน หลังจาก กาการินเสียชีวิต รัฐบาลได้เปลี่ยนชื่อเมืองกชาทสค์ เป็นเมืองกาการิน เพื่อเป็นเกียรติแก่นักบินอวกาศคนแรกของโลกผู้นี้





ที่มา : http://konseo.com/page-3000/Yuri-Gagarin-%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4Yuri-Gagarin.html#ixzz1JHsuUDOk

Pâques : Easter day

ใกล้จะถึงวันอีสเตอร์กันแล้ว เรามาอ่านบทความเกี่ยวกับวันอีสเตอร์กันดีกว่า แต่เนื่องจากเราเคยอัพเรื่องนี้กันไปแล้ว คนเขียนเลยขออัพเป็นฝรั่งเศส ให้สมกับการเป็นเด็กฟรองเซ่ซะหน่อย (คนเขียน)อ่านออกมั่ง ไม่ออกมั่ง...มันดี 555+



Pâques
Pâques est la plus importante fête religieuse chrétienne d'un point de vue spirituel. Elle commémore la résurrection de Jésus-Christ, le troisième jour après sa passion[1]. La solennité commence le dimanche de Pâques, qui marque la fin du jeûne du Carême, et dure pendant huit jours (semaine de Pâques ou semaine radieuse ou semaine des huit dimanches). Voir calendrier chrétien.

« Pâque », du latin populaire *pascua, altération (par influence de pascua « nourriture », du verbe pascere « paître ») du latin écclésiastique Pascha[2], emprunté au grec πάσχα páskha, lui-même emprunté à l'hébreu פסח Pessa'h « il passa [par dessus] » d'où « passage », est le nom de la fête juive qui commémore la sortie d'Égypte. D'après les Évangiles, c'est pendant cette fête juive[3] qu'eut lieu la résurrection de Jésus ; c'est pourquoi le nom en a été repris pour désigner la fête chrétienne.

La formule « Pâque orthodoxe » est parfois utilisée pour désigner cette fête lorsqu'elle est célébrée par les Églises orthodoxes à une date qui diffère de la date occidentale. Mais cet usage est incorrect car le « s » de Pâques ne fait pas référence à une pluralité de dates. La langue française distingue en effet « la » Pâque originelle juive et la fête chrétienne de Pâques. La première commémore la sortie d'Égypte par un repas rituel qui s'appelle aussi « la Pâque ». La fête chrétienne est multiple. Elle commémore à la fois la sortie d'Égypte, l'institution eucharistique lors du repas de la Pâque, la crucifixion du Christ et son repos au tombeau le septième jour, sa résurrection, passage de la mort à la vie, et la nouvelle création inaugurée le huitième jour.

Il existe également une Pâque quartodécimaine pratiquée par certaines Églises chrétiennes : certains groupes religieux comme l'Église de Dieu (Septième Jour) ou certains Baptistes du Septième Jour choisissent de pratiquer cette cérémonie en concordance avec la Pâque juive

โหย...เอาแค่นี้ก่อนนะคะ แค่นี้คนเขียนก็มึนจะแย่แว้วววววววว + เวลาใช้คอมมีน้อยด้วย

แต่สุดท้ายนี้คนเขียนขออนุญาตเชิญชวน ท่านผู้อ่าน และ บุคคลที่สนใจ มาร่วมงาน "วันอีสเตอร์"
ได้ในวันอาทิตย์ที่ 3 เมษายน 2011 นี้ ณ คริสตจักรความหวังนครปฐม ห้องกิ่งดาว โรงแรมเวล เวลา 09.00 - 14.00 น.ค่ะ
รับรองความมันส์ รับประกันว่าสนุกแน่ๆค่ะ
ใครอยากเห็นเด็กราชินีฯเต้นเพลง บี้ สุกฤษฎิ์ แถมยังมีกิจกรรมสุดสร้างสรรค์แบบ "ไข่ๆ" พร้อมบรรยากาศ ความรัก ความผูกพัน ต้องมางานนี้เท่านั้นค่ะ



ขอพระเจ้าอวยพรนะคะ ^^

ครบรอบ 200 ปี "โรเบิร์ต บุนเซน"

คนเขียนไม่มีโอกาสในการอัพบล็อกเลย (เพราะไม่ได้แตะคอมเป็นเดือนๆแล้ว เหอๆๆๆๆ) โชคยังดีที่ได้อัพวันสุดท้ายของเดือน...ก็ยังอยู่ในเดือนมีนาคมละเนาะ หุหุ ^^ ถ้าหากทำให้ท่านผู้อ่านเกิดความไม่พอใจ ต้องกราบขออภัยท่านผู้อ่าน มา ณ ที่นี้ด้วย

วันนี้คนเขียนก็ได้แรงบันดาลมาจาก Google อีกตามเคย 555+ (หากินง่ายจริง...จริ๊ง)แต่ก็ทำให้เราได้รู้อะไรเพิ่มขึ้นเวลาเราเริ่มต้นเปิดอินเตอร์เน็ตนะคะ อิอิ




Robert Wilhelm Eberhard Bunsen
(31 March 1811 – 16 August 1899) was a German chemist. He investigated emission spectra of heated elements, and discovered caesium (in 1860) and rubidium (in 1861) with Gustav Kirchhoff. Bunsen developed several gas-analytical methods, was a pioneer in photochemistry, and did early work in the field of organoarsenic chemistry. With his laboratory assistant, Peter Desaga, he developed the Bunsen burner, an improvement on the laboratory burners then in use. The Bunsen–Kirchhoff Award for spectroscopy is named after Bunsen and Kirchhoff.


Life and work
Bunsen was born in Göttingen, Germany, as the youngest of four sons of the University of Göttingen's chief librarian and professor of modern philology, Christian Bunsen (1770–1837).[5] After attending school in Holzminden, in 1828 Bunsen matriculated at Göttingen and studied chemistry with Friedrich Stromeyer, obtaining the Ph.D. degree in 1831. In 1832 and 1833 he traveled in Germany, France, and Austria, where he met Friedrich Runge (who discovered aniline and in 1819 isolated caffeine), Justus von Liebig in Gießen, and Eilhard Mitscherlich in Bonn.

University teacher
In 1833 Bunsen became a lecturer at Göttingen and began experimental studies of the (in)solubility of metal salts of arsenous acid. Today, his discovery of the use of iron oxide hydrate as a precipitating agent is still the best-known[clarification needed] antidote against arsenic poisoning. In 1836, Bunsen succeeded Friedrich Wöhler at the Polytechnic School of Kassel. Bunsen taught there for three years, and then accepted an associate professorship at the University of Marburg, where he continued his studies on cacodyl derivatives. He was promoted to full professorship in 1841. Bunsen's work brought him quick and wide acclaim, partly because cacodyl, which is extremely toxic and undergoes spontaneous combustion in dry air, is so difficult to work with. Bunsen almost died from arsenic poisoning, and an explosion with cacodyl cost him sight in his right eye. In 1841, Bunsen created the Bunsen cell battery, using a carbon electrode instead of the expensive platinum electrode used in William Robert Grove's electrochemical cell. Early in 1851 he accepted a professorship at the University of Breslau, where he taught for three semesters.


In late 1852 Bunsen became the successor of Leopold Gmelin at the University of Heidelberg. There he used electrolysis to produce pure metals, such as chromium, magnesium, aluminium, manganese, sodium, barium, calcium and lithium. A long collaboration with Henry Enfield Roscoe began in 1852, in which they studied the photochemical formation of hydrogen chloride from hydrogen and chlorine.

Bunsen discontinued his work with Roscoe in 1859 and joined Gustav Kirchhoff to study emission spectra of heated elements, a research area called spectrum analysis. For this work, Bunsen and his laboratory assistant, Peter Desaga, had perfected a special gas burner by 1855, influenced by earlier models. The newer design of Bunsen and Desaga, which provided a very hot and clean flame, is now called simply the "Bunsen burner".

There had been earlier studies of the characteristic colors of heated elements, but nothing systematic. In the summer of 1859, Kirchhoff suggested to Bunsen that he try to form prismatic spectra of these colors. By October of that year the two scientists had invented an appropriate instrument, a prototype spectroscope. Using it, they were able to identify the characteristic spectra of sodium, lithium, and potassium. After numerous laborious purifications, Bunsen proved that highly pure samples gave unique spectra. In the course of this work, Bunsen detected previously unknown new blue spectral emission lines in samples of mineral water from Duerkheim, Germany. He guessed that these lines indicated the existence of an undiscovered chemical element. After careful distillation of forty tons of this water, in the spring of 1860 he was able to isolate 17 grams of a new element. He named the element "caesium", after the Latin word for deep blue. The following year he discovered rubidium, by a similar process.

In 1860, he was elected a foreign member of the Royal Swedish Academy of Sciences.

PersonalityBunsen was one of the most universally admired scientists of his generation. He was a master teacher, devoted to his students, and they were equally devoted to him. At a time of vigorous and often caustic scientific debates, Bunsen always conducted himself as a perfect gentleman, maintaining his distance from theoretical disputes. He much preferred to work quietly in his laboratory, regularly enriching his science with useful discoveries. On a point of principle, he never took out a patent, despite the fact that his new battery and new laboratory burner would surely have brought him great wealth. Bunsen never married.

Retirement and deathWhen Bunsen retired at the age of 78, he shifted his work solely to geology and mineralogy, an interest which he had pursued throughout his career. He died in Heidelberg aged 88.